Edukacja Dla Dojrzałości SSP FAE

Kieruje zespołem tak, jak lubi żeglować – z klarownym kursem, otwartą burzą mózgów i gotowością na wyciąganie wniosków z każdej fali błędów. Najbardziej ceni lojalność i pracę zespołową – jej prawdziwą „supermocą” jest właśnie zgrany ZESPÓŁ, któremu „chce się chcieć”. Po godzinach oddaje się twórczym pasjom: maluje, rysuje, tworzy biżuterię z żywicy i glinki polimerowej (3D to wciąż jej artystyczny przeciwnik, a maszynę do szycia toleruje tylko przy doszywaniu guzików). Braku konkretów, nieustannego „gdybania” i braku… kawy stara się unikać jak sztormu – choć jeden, na Śniardwach, już zwyciężyła. Wierna maksymie Konfucjusza: „Największym powodem do chwały nie jest nigdy nie upaść, ale podnosić się za każdym razem, gdy upadniemy” .Przekonuje, że szkoła, to tylko przystanek na drodze życia. Najważniejsze by na dalszą drogę wyposażyć uczniów w wiarę w swoje możliwości, w praktyczną wiedzę, w umiejętność budowania trwałych relacji i w szacunek do drugiego człowieka. 

Claudia łączy w jednej klasie świat gramatyki i sztuki, pokazując uczniom, że nowy czasownik czy odcień farby mogą równie skutecznie budować pewność siebie. Największą satysfakcję czerpie z obserwowania, jak krok po kroku rosną zarówno kompetencje, jak i poczucie własnej wartości jej podopiecznych. W pracy stawia na całościowe wsparcie rozwoju dziecka – od wiedzy, przez emocje, aż po kreatywność – bo dopiero ten komplet pozwala w pełni rozwinąć uczniowski potencjał.

Po lekcjach odnajduje balans, spędzając czas z córką, wyruszając w podróże i oddając się twórczym pasjom: rysunku, malarstwu czy pisaniu. Bez kawy i szkolnych uśmiechów trudno jej sobie wyobrazić udany dzień. Pochodzi z polsko‑urugwajskiej rodziny, urodziła się w Wenezueli, a dorastała w Polsce – dlatego z łatwością buduje mosty między kulturami i inspiruje uczniów do otwartości. Kieruje się myślą: „Wierzę, że nie ma trudnych dzieci – są dzieci, które doświadczają trudności. Dlatego rolą dorosłego jest podejść do nich z wyrozumiałością, cierpliwością i czułością.”

Dla Marty najważniejsza jest dobra relacja z uczniami i indywidualne spojrzenie na ich potrzeby. Na zajęciach podkreśla rozwijanie umiejętności społecznych: rozumienie emocji, norm i współpracy – a wszystko w formie ciekawych, różnorodnych warsztatów, które budują samodzielność i poczucie sprawczości. Jej supermoc to niezawodna pogoda ducha, dzięki której nawet ponury dzień zamienia się w przestrzeń do nauki i śmiechu.

Po lekcjach Marta wskakuje w sportowy tryb: pływa, biega, jeździ na rowerze, ćwiczy jogę czy SUP‑uje, a kontakt z naturą – w górach, lesie lub nad wodą – ładuje jej baterie. Nie przepada jedynie za sprzątaniem po zajęciach kulinarnych. Kieruje się myślą Janusza Korczaka: „Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.” Poza szkołą zaraża pasją do pływania jako instruktorka klubu sportowego, startuje w amatorskich zawodach pływackich i biegowych, a miłość do włoskiej kultury dodaje jej życia odrobiny dolce vita.

W pracy z uczniami stawia na uważne słuchanie, cierpliwość i zrozumienie perspektywy każdego dziecka. Ważne jest dla niej wzmacnianie pewności siebie uczniów, dostrzeganie ich mocnych stron oraz dawanie przestrzeni do samodzielnego myślenia i działania. Wierzy, że każde dziecko jest wyjątkowe i potrzebuje wsparcia dopasowanego do swoich potrzeb – dlatego nie wyręcza, lecz towarzyszy w dochodzeniu do własnych rozwiązań.

Po lekcjach najchętniej wybiera górskie wycieczki i długie spacery, które pozwalają jej złapać dystans i naładować energię. Jej supermocą jest anielska cierpliwość, a z przymrużeniem oka unika pośpiechu bez powodu. Kieruje się prostą, wzmacniającą zasadą: „Każdy jest wyjątkowy” oraz „dobra, damy radę ;)”

Spokój, jasne zasady i dobry kontakt z uczniami – to filary jego pracy. Unika zbędnego zamieszania, nie przepada za wulgaryzmami ani nadmiernym entuzjazmem wobec sztucznej inteligencji. Jego klasopracownia to przestrzeń logicznego myślenia, koncentracji i… stanowczej walki z telefonami komórkowymi.

Po lekcjach oddaje się pasji do elektroniki i modelarstwa, a relaks znajduje w rozwiązywaniu zagadek. Kieruje się zasadą: „Zamiast zastanawiać się czy coś zrobić, zastanawiam się jak to zrobić.”

Absolwentka naszego liceum, która dziś wraca w szkolne mury z profesjonalną wiedzą i dużą dawką empatii. Stawia na przyjazne relacje oparte na szacunku i zrozumieniu, bo największą satysfakcję przynosi jej moment, gdy dzieci okazują wdzięczność i zaufanie. Jej supermocą jest budowanie atmosfery, w której każdy uczeń czuje się zauważony i zaakceptowany.

Po zajęciach Katarzyna chętnie tańczy, z pasją od ponad jedenastu lat jeździ konno, a wieczory spędza z książką. Unika wyłącznie dwóch rzeczy: bardzo wczesnego wstawania i czyszczenia koni po solidnej, błotnej „kąpieli”.